Wachten op een vliegveld is een kwestie van de tijd opknippen. Bij aankomst niet als eerste in het gangpad. Rustig aan, paar foto’s en kijken waar de “aansluitende” vlucht vertrekt. Daarna “schengen uit”, dus paspoort controle. De computer doet z’n werk met gezichtsherkenning.
Dat is toch eigenlijk wel het grootste verschil met de allereerste keer dat ik (bewust) vloog. Toen was de douane een obstakel, streng en onvoorspelbaar. In Engeland het gevoel dat je links moest lopen, dat soort dingen. Nu doet de computer dat soort checks. De beveiliging is (terecht) nu een obstakel. Op m’n sokken door het poortje, body scan, boardingcard door de rö- scanner en m’n fototoestel even aan/uit zetten. Ook de tas moest nog even open. Tja wel wat elektronica op zak… Heb wel het gevoel dat op dit vlak er progressie is gemaakt sinds eerste aanpassingen kort na 9/11.
Enfin, op Charles de Gaulle dus stukje gelopen, geconstateerd dat de toiletten net zo vies zijn als op de camping. Op zoek naar een wisselloket. En nu (nog maar 2,5 uur) wachten naast een stopcontact.
Samen met heel veel mensen. Bijzonder dat er een A380 naar Abidjan vliegt. Dat had ik niet verwacht. Maar wel gaaf, voor het eerst in zo’n toestel.